Brabants Bont deel 3

Mijn gedachten hebben nog steeds vleugels. Ze vliegen rond in de tijd en over oceanen. Ze zijn aan de noordkust van Zuid-Amerika beland. In een land, dat grenst in het noorden aan de Caribische Zee, in het westen aan Brits Guyana, in het zuiden aan Brazilië en in het oosten aan Frans Guyana. In Zuid-Amerika noemt men dit land Nederlands Guyana. Wij noemen het Suriname. Suriname is ± 200 jaar een Nederlandse kolonie geweest. De mensen die daar toen woonden waren dus allemaal Nederlanders. Dat is nu niet meer zo. Suriname is in 1975 zelfstandig geworden. De mensen die er nog wonen, zijn Surinamer geworden. De mensen die naar Nederland zijn gekomen en nog hier wonen, zijn Nederlanders gebleven.

In 1912 werd een klein onderwijzersgezin, met dochter Lily, verblijd met de geboorte van de laatste spruit. Zijn naam was, hou je vast, Johan Hendrik Karel Petrus. Dit gezin was de familie Pinas. Deze jongeman groeide voorspoedig op en behaalde zijn middelbare schooldiploma zonder problemen. Zijn ouders hadden graag gezien, dat hij evenals zijn zus, medicijnen zou gaan studeren. Dat pakte volledig anders uit.

Na brieven gelezen te hebben van een vriend die in Nederland in het leger zat, wilde hij dat ook wel. Hendrik (zo werd hij genoemd) had kort daarvoor zijn moeder verloren, daarom ging z'n vader zijn ooms (broers van vader) raadplegen. Het leek wel een broederconferentie! Eindconclusie was: Hendrik een pak voor zijn broek geven en daarmee basta. Aangezien de vader van Hendrik een zachtaardig man was, gebeurde dit niet. Hij gaf hem uiteindelijk toch toestemming, geld en Gods zegen. Het geld was o.a. voor de reis en eventueel voor de terugreis, mocht het in Holland of in het leger niet bevallen.

Hendrik vertrok per boot naar Nederland. Het was in 1929 en een extreem koude winter. Zoals hij ons vertelde had hij wel terug kunnen kruipen van de kou. Zijn trots belette hem met hangende pootjes terug te gaan. Er bleef dus niets anders over dan overplaatsing naar het warme Indië. In de kazerne in Nijmegen ontmoette hij Leo Jansen uit Eindhoven. Leo nam hem mee naar z'n huis in Tongelre aan de Urkhovenscheweg. En wie woonde daar ook? Ja hoor, de familie van de Burgt. Hendrik maakte kennis met hen en het klikte meteen. De mensen uit Tongelre vonden hem wel interessant, zoals ik heb vernomen.

JHKP Pinas en MC van de Burgt (ca 1930)

Er werd ergens een viool gehaald, maar het ding had maar twee snaren. Maar ja, als je goed kunt spelen moet het ook met twee snaren kunnen en hij slaagde erin. Volgens de overleveringsverhalen werd Marie van de Burgt ( ja daar is ze dan) op slag verliefd op hem. Wij, hun kinderen, kunnen zich niet voorstellen dat ze niet al eerder vlinders in haar buik had. Immers, we hebben bij moeder nooit een grote voorliefde voor de viool kunnen bespeuren.

Afijn, ze waren verliefd en Johan werd door Marie liefkozend "Joep" genoemd. Joep is hij altijd blijven heten. Er werd ons vaak gevraagd hoe de familie en anderen reageerden op dit liefdesgeluk. Daar ben ik naar op zoek gegaan.
De ouders en broers van Marie hadden er geen moeite mee, integendeel. Een manlijke oud bewoner van Tongelre zei dat de jonge mannen het niet zo leuk vonden dat Marie Joep boven hen verkoos en hij bracht haar ook nog helemaal naar de West. De pastoor zag het ook somber in; een neger en dan ook nog protestant. Moeder van de Burgt heeft hem toen gezegd, dat zij de eventuele zonde op zich nam. Zij was er zeker van, dat deze verbintenis goed was. En de wijze moeder heeft gelijk gekregen.
Joep voelde zich thuis in Tongelre. Zijn zuster Lily had in het begin ook bezwaren tegen het huwelijk, maar die liet ze varen toen ze Marie nader leerde kennen. Dat waren de totale problemen. Maar intussen hing het zwaard van het vertrek wel boven de hoofden van het paar. Er was niets meer aan te doen, Joep moest naar Indie. Voor een huwelijk waren ze nog te jong en Joep moest van z'n vader eerst nog een bepaalde rang halen voor hij ging trouwen. Zo gezegd, zo gedaan en hij vertrok naar Indie.

Er werd druk gecorrespondeerd. Op 22 maart 1935 was het zover. Zij trouwden per volmacht (met de handschoen). Joep liep patrouille in Indie in de modder , terwijl Marie aan de arm van haar broer Sjef het Stadhuis van Eindhoven binnenging. Marie pakte daarna haar koffers, kocht misschien nog snel even iets bij Bischops op de Tongelresestraat, stapte met de familie in een gehuurde bus en vertrok naar Rotterdam. Daar nam ze met veel tranen afscheid van haar familie, stapte op de boot "de Dempo" en vertrok voor lange tijd naar Indie.

1935 - Trouwfoto met foto van Hendrik op de tafel

Tot de volgende aflevering van Brabants Bont. (die is nooit meer ontvangen. –redactie)

Carmen Rosendaal-Pinas.

Reageer op dit artikel. (1 berichten)