Nieuw verschenen

• Surinaamse Emancipatie 1863 - Coronie ( link naar Rozenberg Publishers )
  Heinrich E. Helstone, Okke ten Hove en Wim Hoogbergen
  
  € 22,50 - ISBN 978 90 3610 131 8 - 224 pag. - BSS 28 - 2009
  
  Dit is het derde deel uit de serie Surinaamse Emancipatie 1863. Het behandelt de geschiedenis van Coronie over de periode 1808 (toen Burnside, de eerste plantage, werd aangelegd) tot 1873 het einde van de periode van Staatstoezicht.
  
  In 1863 werden in Coronie 1981 slaven geëmancipeerd. In het boek zijn zij allemaal te vinden, geordend per plantage en per familie. Met hun leeftijd, religie, beroep en onderlinge verwantschap Zo woonde op de katoenplantage Leasowes de familie Monkau: 21 verwanten van de 84-jarige overgrootmoeder Susanna Sarah tot haar drie jaar oude achterkleinzoon Jan Paulus. Het was niet eens de grootste familie op deze plantage, de familie Boldewijn telde in 1863 44 leden. Andere grote families op Leasowes waren Berrenstein, Gefferie, Walter en Winter.
  De grootste familie op de suikerplantage Burnside was Rigters: 38 leden, maar ook de families Molly, Slijngard, Wijdenbosch en Williams waren omvangrijk. Andere grote, beroemde families uit Coronie waren: Borgerrecht en Eind van Bellevue, Slagveer van John, Barron, Reiziger, Udenhout en Wijntuin van Mary’s Hope, MacLean van Moy, Maarbach van Potosie, Blijd, Dors, Esajas, Fay, Felter, Hasselbaink, Riedewald en Rozenblad van Sarah.
  Behalve aan de in 1863 geëmancipeerden besteden de auteurs veel aandacht aan de algemene geschiedenis van Coronie en de plantages van dit district. Ook de eigenaren van slaven en plantages worden genoemd, net als vrije bewoners van het district.

Nog te koop:

• Surinaamse Emancipatie 1863 - Familienamen en plantages ( link naar Rozenberg Publishers )
  Okke ten Hove, Heinrich E. Helstone & Wim Hoogbergen
  
  € 29,90 - ISBN 978 90 5170 777 9 - 178 pag. - BSS 24 - 2003
  
  Nazaten van slaven kunnen zich er nog steeds hevig over opwinden. Bij de afschaffing van de slavernij in de Nederlandse koloniën op 1 juli 1863 kregen niet zij "als slachtoffers van het systeem" maar hun eigenaren een schadevergoeding van de Nederlandse overheid: f 300.- per vrijgemaakte slaaf, een begrotingspost van tien miljoen gulden. De Algemene Rekenkamer in Nederland heeft die uitgavenpost indertijd nauwgezet gecontroleerd en daardoor kwamen er veel gegevens over de Surinaamse slaven en hun eigenaren in het Archief van de Algemene Rekenkamer terecht.
  Dit boek is het eerste uit een serie waarin de persoonlijke gegevens zijn opgenomen van alle 34.443 slaven die kort na 1 juli 1863 in Suriname in de zogenoemde Emancipatieregister werden ingeschreven. Daarin zijn vrijwel alle voormalige Surinaamse slaven te vinden. De auteurs hebben deze gegevens gecombineerd met data uit het Archief van de Algemene Rekenkamer waardoor een unieke serie is ontstaan over de Surinaamse slaven én hun eigenaren.
  In dit eerste deel van de Emancipatie Suriname 1863 zijn alle familienamen te vinden die in 1863 aan Surinaamse slaven zijn gegeven. 4.320 Slaven woonden in Paramaribo en 30.121 slaven waren werkzaam op plantages. Via een handige index is te achterhalen of de slaven in Paramaribo woonden en als het om plantages, op welke plantage. Van elke plantage is een korte beschrijving van de ligging opgenomen en tevens staan in dit boek de belangrijkste eigenaren vermeld.
  
  
• Surinaamse Emancipatie 1863 - Paramaribo: Slaven en eigenaren ( link naar Rozenberg Publishers )
  Okke ten Hove, Wim Hoogbergen & Heinrich E. Helstone
  
  € 34,90 - ISBN 978 90 5170 822 6 - 448 pag. - BSS 25 - 2004
  
  Dit boek gaat over de afschaffing van de slavernij in Paramaribo. De klassieke werken over Suriname behandelen voornamelijk de slavernij op de plantages. Op plantages woonden weinig vrijen en veel slaven. In Paramaribo was de situatie compleet anders. De meerderheid van de inwoners van de stad was op het eind van de slavernijperiode geen slaaf (meer). Op 31 december 1862 telde Paramaribo ongeveer 19.000 inwoners. De overgrote meerderheid was vrij en gekleurd, wat wil zeggen dat deze inwoners wel 'roots' in de slavernij hadden, maar dat zelf in 1863 niet meer waren.
  Dit boek geeft allereerst een zeer lezenswaardige inleiding over slaven en vrijen in de stad Paramaribo en wat er precies gebeurde bij de afschaffing van de slavernij. Dat proces begon in november 1862 en vond zijn bekroning in de dag der Emancipatie: 1 juli 1863.
  De auteurs gaan uitgebreid in op zowel de slaven als hun eigenaars en de doorbreking van de kleurlijn in Paramaribo. Het boek bevat gegevens van alle 4.320 geëmancipeerden uit Paramaribo die in 1863 in de Emancipatieregisters werden ingeschreven. Zij zijn alfabetisch geordend op familienaam. Ook hun voornamen en de slavennaam zijn te vinden. Verder zijn gegevens opgenomen over de leeftijd, de religie, het beroep en hun familiebetrekkingen.
  Om slaven te mogen bezitten moest een persoon vrij zijn. De 'kleur' deed er niet toe. In Paramaribo woonden in 1863 dan ook veel 'gekleurde' eigenaars van slaven. In dit boek staan alle particuliere eigenaars van Surinaamse slaven vermeld. De meeste particuliere eigenaars bezaten maar weinig slaven. De helft had minder dan vier slaven. Over die eigenaars geeft het boek de nodige informatie: waar zij woonden, wat hun etniciteit was en welk bedrag zij kregen bij de Emancipatie der slaven. De 'Wet op de Opheffing van de Slavernij' van 8 augustus 1862 bepaalde namelijk dat de slaveneigenaren een vergoeding kregen van Nf 300 per geëmancipeerde slaaf.

Te koop bij de boekhandel of Rozenberg Publishers te Amsterdam

In Suriname te koop bij Vaco of bij Carl Haarnack te Amsterdam (www.buku.nl ) :

• Manumissies in Suriname, 1832-1863 
  Okke ten Hove & Frank Dragtenstein
  BSS 19 - 1997
  
  Gegevens uit dit boek zijn toegankelijk via de website van het Nationaal Archief: Vrij in Suriname